Naczynie wazowate typu A.III.2 (Machajewski)

Częściowo zrekonstruowane naczynie wazowate o esowatym profilu ma brzusiec wydęty powyżej połowy wysokości. Jego powierzchnia jest gładka, w kolorze szarobrunatnym. Cechy fizyczne pozwalają zaklasyfikować je jako A.III.2 w typologii naczyń grupy dębczyńskiej opracowanej przez Henryka Machajewskiego. Na kształtowanie się tej jednostki archeologicznej silny wpływ miały społeczności z terenów nadłabskich, a podobieństwo prezentowanego naczynia do tamtejszej ceramiki jest tego przykładem.

Zabytek odkryto na osadzie w Lubieszewie (stanowisko 2). Zarejestrowano tam pozostałości budynków słupowych (mieszkalnych i gospodarczych), półziemianek, a także różnorodne obiekty gospodarcze, takie jak jamy, piece, paleniska czy kamienne bruki. Na obszarze Polski przebadano niewiele osad datowanych na późny okres wpływów rzymskich i okres wędrówek ludów, dlatego stanowisko w Lubieszewie dostarczyło wyjątkowo cennych informacji na temat życia codziennego, gospodarki oraz kontaktów ponadregionalnych ówczesnych społeczności. Wskazują na to znalezione tam importy: fragmenty naczyń szklanych, żelazna ostroga, noże, przęśliki, paciorki szklane i bursztynowe, kabłąk od wiadra czy metalowe ozdoby.

W bezpośrednim sąsiedztwie osady na stanowisku 2, znajdowało się starsze cmentarzysko datowane na okres przedrzymski i okres rzymski (stanowisko 1), a także cmentarzysko kurhanowe (stanowisko 2a). Ponadto w pobliżu zarejestrowano również kilka wczesnośredniowiecznych stanowisk, z których przebadana jedynie sondażowo osada na stanowisku 9 w Gryficach, sięgająca schyłku VII wieku, może w przyszłości dostarczyć dodatkowych informacji na temat relacji pomiędzy osadnictwem późnorzymskim a wczesnośredniowiecznym. 

Monika Witek