Sześć fenigów

Wybuch wojny trzydziestoletniej w 1618 roku spowodował w krajach Cesarstwa powszechny wzrost zapotrzebowania na dodatkowe ilości pieniądza dla wojska. Rynek pieniężny zalany był słabej jakości monetą, która wypierała lepsze egzemplarze. Mennictwo pomorskie przeżywało podobne kłopoty, a rosnące ceny srebra w Europie i intensywne bicie przez książąt niskowartościowej drobnicy przyczyniły się do rozwoju inflacji, która w całej Rzeszy przybrała postać hiperinflacji nazywanej Kipper und Wipper (około 1620–1623).

Stralsund w tym okresie również wykazywał się podobną aktywnością i poza seriami talarów, wybijał niskowartościowe szelągi. Spirala inflacji nakręcała się i pomimo zaostrzonych kontroli celnych pełnowartościowe monety srebrne były wywożone z kraju. Gdy w obrocie zaczęło brakować drobnych monet, w grudniu 1621 roku cztery miasta: Stralsund, Greifswald, Anklam i Demmin zwróciły się do księcia wołogoskiego Filipa Juliusza (1584–1625) z propozycją wybicia monet w miedzi. Nie był to pierwszy przypadek wprowadzenia do obiegu pieniądza z tego kruszcu. W 1607 roku w Stralsundzie wybito serię jednostronnych fenigów z symbolem strzały i datą po bokach.

Tym razem w mieście pojawiły się dwustronne nominały sześcio- i trzy-fenigowe, wartości nominalnej 1/2 i 1/4 szeląga. W symbolice tradycyjnie przedstawiały znak miasta otoczony jego nazwą na awersie i poziomy napis zawierający nominał i datę na drugiej stronie. W 1622 roku miedziaki towarzyszyły w handlu lokalnym bilonowym szelągom, ale nie ustabilizowały pieniądza. Dopiero po zakończeniu ostrego kryzysu i reformie monetarnej miedziana waluta zniknęła z rynku.

Genowefa Horoszko